De oudste gezangen van de Oosterse christenen uit de vierde eeuw waren eenstemmig en zonder instrumentale begeleiding. Ze klonken zoals het Gregoriaans in de Westerse kerk. Vanaf ca. 1300 werden de orthodoxe hymnen, onder invloed van de opkomende polyfonie in het westen, geleidelijk aan meerstemmig en sloot zo bijzonder goed aan bij het prachtige met iconen en fresco’s beklede interieur van de orthodoxe kerken.

Het is een uitdaging voor Gospodi om de meerstemmige en imposante koorwerken om te buigen naar een eigen vorm en zangstijl. De keuze voor een sobere en eenvoudige toonzetting draagt bij tot een subtiele samenzang en een sfeer van innerlijke verstilling. Ook de opstelling in cirkelvorm vergroot de mogelijkheid voor het continue aftasten van mekaars stemnuances. De duidelijke stiltemomenten tijdens de uitvoeringen zijn een belangrijk onderdeel van de concerten en versterken het meditatieve klimaat.

Elke nieuwe partituur ervaart het ensemble als de openbaring van een stukje orthodoxe traditie en van de innerlijke kracht die in de muziek schuilt.