VISIE: DE OUDE ABDIJ ALS SPIRITUEEL CENTRUM
Nieuw leven in een oude abdij.
De Oude Abdij Kortenberg (OAK) is een hedendaags project van nieuw religieus leven. Duizend jaar geleden begonnen als abdij van vrouwelijke religieuzen, heeft deze site diepe sacrale wortels. In de loop der tijden is de abdij meermaals vernield. Wat er nu staat aan gebouwen is van veel recentere datum en heeft ook niet de allure van een abdij
Het project OAK wil herstellend én vernieuwend te werk gaan. Het is haar ambitie om op de eeuwenoude fundamenten van deze site een hedendaagse vorm van spiritueel leven uit te bouwen. Op het ritme en het aanvoelen van de huidige cultuur wil OAK op deze site mensen verzamelen om hieraan mee te werken : als vrijwilliger, als drager van de gemeenschapsstructuur, als gast.
De rijkdom van de christelijke spirituele traditie wordt in abdijen en kloosters uitgebouwd, ingeleefd, bewaard, vertaald, … Ooit was de Oude Abdij dat ook in het spoor van Benedictus.
Nu is het een plaats in het kader van een pastorale instantie (bisdom, vicariaat) en leeft de abdij niet meer vanuit één van de grote scholen van gebed. Naast de grote scholen van gebed waar een specifieke spiritualiteit wordt uitgebouwd (Franciscaans, Benedictijns, Karmelitaans, Ignatiaans,…) zijn er centra nodig die aansluiten bij de levensloopspiritualiteit : spiritualiteit op de weg die gewone mensen gaan, in de kring van hun werk, gezin, ontspanning, … Met OAK willen we het doordenken en vormgeven van die levensloopspiritualiteit oppakken, om spiritualiteit in het dagdagelijkse samenleven weer een plaats te geven. Daarom heeft OAK van in het begin de ambitie gehad om een lekenabdij te zijn. We willen een nieuwe en eigentijdse ‘abdijcultuur’ ontwikkelen : een levengevende combinatie uitwerken tussen het waardevolle van de monastieke traditie en het huidige levensaanvoelen. Daarin ligt het innoverende van OAK : in de ambitie een abdijcultuur te willen ontwikkelen door en voor leken op het ritme van de levensloop van gewone mensen.
OAK is tenvolle abdij op maandag. Dan wordt er gebeden op vaste tijden en zijn er monniken en monialen aanwezig die gemeenschap vormen :’gewone’ mensen met een monnikenziel : de ‘poortgemeenschap’. Een tiental mensen hebben zich op die dag aan elkaar geëngageerd. Mannen en vrouwen uit het gewone leven komen die dag samen om te bidden, te praten, te werken met één psalm als leidraad doorheen de dag. Deze gemeenschap staat altijd en tot in haar kerngebeuren open voor elke gast die op maandag langskomt, al is het maar voor even.
In de namiddag sluiten nog wat mensen aan voor de psalmbespreking en een groeiend aantal mensen meldt zich elke zondagavond via email om zich ’s anderendaags – van op afstand – te verbinden met de gemeenschap.
Wat is de eigen kern van de ‘poortgemeenschap’?
De kern van deze abdijgemeenschap situeert zich op drie domeinen, die in werkelijkheid facetten van een zelfde gebeuren zijn: de ruimte, de spiritualiteit en het handelen van de gemeenschap.
1. De ruimte
De poortgemeenschap schept een nieuwe ruimte, doet een andere ruimte opengaan. Wie binnenkomt wordt opgenomen in een ‘samenkomen’ in een ‘gemeenschap van broeders en zusters in God’. Wie binnen komt, komt ‘in God’ en ontmoet mensen die ‘in God’ naar elkaar verlangen.
Er is geen zorgen voor, geen met liefde gedane dingen. Men betreedt een ruimte waar een vrij bewegen is in zorg, in liefde. Er is een nieuw samenzijn waarin ieder alles heeft wat hij/zij nodig heeft omdat ieder alles geeft wat hij/zij heeft. De ziel krijgt ruimte om te zijn. Door te zijn, te helen. Deze ruimte is de mystieke kern van de gemeenschap.
2. De spiritualiteit
De mystieke ruimte van de poortgemeenschap wortelt in de christelijke traditie. Die traditie kleurt haar spiritualiteit: vreugde, vrijheid en verbinding zijn hiervan de kernwoorden.
Vreugde.
De vreugde heeft te maken met een besef van gekend en bemind te zijn. Een zacht weten dat elke mens een kind van God is en in liefde gedragen is. Alles krijgt daardoor een bijzondere diepgang, een hartelijkheid, een warmte, een waardering waardoor alles naar zijn eigenste diepste wezen aangesproken en aangemoedigsd wordt. In de poortgemeenschap kan dat zachte weten beleefd worden als een zacht ‘samen-weten’: dat we op zielsniveau broeders en zusters zijn. Deze vreugde is geen oppervlakkige en naïeve vreugde. In elke mens zit een goddelijke kern, die vaak onder vele lagen verdoken zit. Onze driften, begeerten, ego-patronen, liggen rond onze ziel en hinderen wel maar we verliezen ze nooit. We kunnen altijd opnieuw beginnen.
Vrijheid.
We hebben altijd de keuze en dus de vrijheid om te leven naar onze ziel, onze goddelijke roeping, onze charisma’s, of niet. Om te kiezen voor het leven of te kiezen voor de dood. Echt helemaal vrij worden we pas als we paradoxaal genoeg niet onszelf in het centrum van ons leven plaatsen maar God. Pas dan kunnen we de angstige zorgen om de betekenis van onze persoon loslaten, zelfs onszelf opgeven en helemaal vrij worden. En om dit tot een echte mogelijkheid te maken is er een gemeenschap nodig, die draagt en uitnodigt om telkens opnieuw naar zijn of haar diepste kern te leven. Een gemeenschap die in alles laat voelen: ‘ik wil dat je leeft’.
Verbinding.
Verbinding met God in een bedding van liefde maakt dat er diepe verbondenheid kan groeien tussen mensen. Enkel een mens die zijn centrum legt bij God en niet bij zichzelf kan de ander echt ontmoeten. God wordt in christelijk perspectief gezien als relatie. God wordt beleefd als een relatie tussen vader, zoon en geest, die openstaat naar de mens en die voortdurend uitnodigt en verleidt om mee in verbinding te gaan. Gedragenheid, verzoening, heelheid, echtheid, vrede, barmhartigheid, zuiverheid van hart, gerechtigheid, zachtmoedigheid,… vormen de verschillende facetten van een verbindende mens in een verbindende gemeenschap.
3. Het handelen
De mystieke ruimte en de beleefde spiritualiteit zet in beweging, drijft tot handelen. In OAK vertaalt zich dat als ‘bidden en het goede doen’. Wie aan de buitenkant blijft staan moet dit bidden en goeddoen kunnen zien en aanvoelen. Wie binnenkomt voelt een vreugdevolle, vrije en verbindende sfeer en wie nog dieper in de ruimte binnengaat en zijn ziel laat meespelen kan ervaren dat dit ‘samenkomen’ nieuw maakt.